Fatiha Suresi
Fâtiha, Kur’ân-ı Kerîm’in başlangıç anahtarını oluşturan birinci sûresidir. Mekke döneminin ilk yıllarında, insanlık fıtratını paralel yasa koyucuların sanal esaretinden kurtarmak amacıyla tek seferde bütünsel ve müstakil bir sûre olarak nâzil olmuştur. Kur’an’ın kendi kendini tefsir etme (tasrif) ilkesi gereği, sûre “besmele” dâhil olmak üzere kesin olarak yedi âyettir. Çünkü ilk âyet olan Besmele, sonraki âyetlerin dikey eksenini belirleyen anayasal bir başlangıç mühürüdür ve sûreden ayrı düşünülemez. Sûrenin asıl nüzul gayesi; insan zihnindeki İlah, Rabb, rahmet ve hukuk sınırlarını birbiriyle zincirleme ve asla çakışmayacak bir nizamda inşa ederek, beşeriyeti sahte otoritelerden arındırmaktır.
FATİHA SURESİ
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
Bismillâhirrahmânirrahîm
Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın ismiyle.
| 1. | Rahman (evrensel rahmet sistemi) ve Rahim (özel merhamet nizamı) olan Allah’ın adıyla. |
| 2. | Hamd (mutlak hayranlık ve övgü), âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir. |
| 3. | O, Rahmân’dır (genel ve sınırsız merhamet kaynağıdır), Rahîm’dır (özgün ve kesintisiz rahmet ulaştırandır). |
| 4. | O, dîn (nihai hukuk ve hesaplaşma) gününün mutlak hakimidir. |
| 5. | Yalnızca Sana kulluk eder ve yalnızca Senden yardım dileriz. |
| 6. | Bizi sırat-ı müstakime (sarsılmaz dosdoğru hatta) hidayet et (ulaştır). |
| 7. | O sırat-ı müstakim ki, üzerlerine nimet verdiklerinin yoludur; üzerlerine azap (gazap) duyulmuşların ve dalâlette (kavram körlüğünde/sapıklıkta) kalmışların yolu değil. |