İnsanlık tarihi boyunca batıl sistemlerin ve geleneksel din algısının kitleleri manipüle etmek için kullandığı en sinsi silah, sayısal çoğunluk illüzyonudur. Geleneksel fıkhın ve ezbercilerin, Kur’an’ın apaçık hudutlarını çiğneyen uydurma rivayetleri savunurken sığındıkları tek kale, asırlardır koca koca alimlerin ve milyarlarca insanın bunu böyle kabul ettiği nakaratıdır. Oysa sonsuz ilim sahibi olan Allah, sayısal çoğunluğun bir hakikat ölçüsü olamayacağını, tam aksine çoğunluğun çoğunlukla sapacağını kesin bir dille ilan etmiştir.
Hakikat, verilerin çokluğunda veya insanların konforlu ezberlerinde değil; bizzat Allah’ın koruma altındaki kusursuz sınırlarındadır. Nitekim Allah, din adına kıyamete kadar bağlayıcı olan tek zikri bizzat kendi güvencesine almıştır. Bu çalışmanın temel gayesi; Hz. Nuh’un tebliğ mücadelesindeki azınlık sosyolojisini incelemek, dil ve olasılık matematiği üzerinden kelimelerin kombinasyonel dehasını ortaya koymak ve kitlelerin uyuştuğu sahte kalıplara karşı Allah’ın kastettiği o 11. gerçek cümleyi haykırmanın teolojik ve felsefi zorunluluğunu ispat etmektir.
En’âm [116] – “Eğer yeryüzündekilerin çoğunluğuna uyarsan, seni Allah’ın yolundan saptırırlar. Onlar ancak zanna uyarlar ve onlar sadece yalan söylerler.”
Hicr [9] – “Şüphesiz o Zikr’i biz indirdik ve onun koruyucusu da elbette biziz.”
Ankebût [14] – “Andolsun, biz Nuh’u kendi kavmine gönderdik de onların içinde bin yıldan elli yıl eksik kaldı. Sonunda onlar zulümlerine devam ederlerken tufan onları yakalayıverdi.”
Kamer [9] – “Onlardan öncekiler de yalanlamıştı; kulumuzu yalanladılar ve ‘O bir delidir’ dediler, engellendi.”
Hûd [40] – “Nihayet emrimiz geldiği ve tandır kaynadığı zaman dedik ki: ‘Her cinsten birer çifti ve aleyhinde hüküm verilmiş olanlar dışında aileni, bir de iman edenleri gemiye yükle!’ Zaten onunla birlikte iman edenler pek azdı.”
Tarihsel ve sosyolojik olarak hakikat arayışının en muazzam kalelerinden biri, Hz. Nuh’un kıssasıdır. Hz. Nuh, koca bir ömür boyunca o sarsılmaz Kur’anî tebliğ cihadını yürütmüştür. Karşısındaki kitle, toplumun büyük çoğunluğunu oluşturan, gücü ve otoriteyi elinde tutan, sayısal çoğunluğa sığınan devasa bir topluluktu. Dönemin o sığ, kibirli ve gücü elinde tutan aristokrat elitleri, Hz. Nuh ile bizzat deli ve sapkın diyerek meydanlarda örgütlü bir biçimde alay ediyor, toplumsal bir linç mekanizması işletiyorlardı.
İnsanlık, kurulu taklit nizamından çıkıp akletmektense, düşüneni deli ilan etmeyi her zaman daha kolay bulmuştur. Sayısal olarak çok küçük bir azınlık oluşturan o bir avuç insan, çoğunluğun alaylarına ve aşağılamalarına göğüs gererek o gemiye bindi ve nihayetinde Allah o azınlığı haklı çıkardı. Bu tarihi ve sosyolojik hakikat kanıtlamaktadır ki; ne kadar yalnız kalırsanız kalın, toplum sizi ne kadar dışlarsa dışlasın, gerçeği savunmak ve doğru olanı haykırmak imanî bir asalet gereğidir. Nitekim Kur’an, batıl ne kadar kalabalık olursa olsun, hakikat tek bir nefesle ortaya konduğunda batılın yok olacağını sarsılmaz bir nassla mühürlemiştir.
Kur’an’ın insan yapımı her türlü sistemden üstün ve zamansız bir mucize olmasının sırrı, kelimelerin köklerinde saklı olan o muazzam permütasyon ve kombinasyon matematiğinde gizlidir. İnsanoğlu, sınırlı ve taklitçi aklıyla, dildeki kelimeleri yan yana getirerek sadece on tane yapay cümle kurmuş, kendi çıkar ve konfor alanına göre bu cümleleri genişletmiş ve bunu mutlak din ilan etmiştir. Matematiksel bir dizilim havuzu üzerinden düşündüğümüzde; elimizde sadece yüz tane kelime olsa bile, bu yüz kelimenin kendi aralarında yer değiştirerek oluşturabileceği ihtimaller zinciri evrendeki toplam atom sayısından bile katbekat büyüktür.
İnsanoğlu asırlarca bu devasa potansiyelden sadece ilk on kombinasyonu çekip almış, geriye kalan o muazzam derinliği zihinsel miskinliği yüzünden tamamen kilitlemiştir. İşte Hz. Nuh’un ve onun izinden giden muhakkik müminlerin yaptığı devrim tam olarak budur: Onlar, insanların kendi hevalarından uydurduğu, taklit ettiği o on sahte cümleyi elinin tersiyle itmiş; Allah’ın o kelimelerle asıl kastettiği, o güne kadar kimsenin fikir üretip yazamadığı o 11. gerçek cümleyi o kombinasyon havuzundan cımbızlayarak ortaya çıkarmışlardır.
Nisâ [25] – “Sizden kimin hür mümin kadınlarla evlenmeye gücü yetmezse, ellerinizin altındaki mümin cariyelerinizden alsın… Eğer evlendikten sonra bir fuhuş yaparlarsa, onlara hür kadınlara verilen cezanın yarısı uygulanır…”
Nûr [2] – “Zina eden kadın ile zina eden erkekten her birine yüz cilt darbesi vurun…”
Müzzemmil [2] – “Geceleyin kalk, azı hariç.”
İsrâ [80] – “Ve de ki: ‘Rabbim! Gireceğim yere dürüstlükle ve sıdk ile girmemi sağla; çıkacağım yerden de dürüstlükle ve sıdk ile çıkmamı nasip et. Ve katından bana yardımcı bir güç ver.’”
Zâriyât [52] – “İşte böyle! Onlardan öncekilere de ne zaman bir elçi gelse, mutlaka: ‘O bir büyücüdür veya bir delidir’ dediler.”
En’âm [114] – “Allah size Kitab’ı açıklanmış olarak indirmişken, O’ndan başka bir hakem mi arayayım?..”
İsrâ [81] – “Ve de ki: ‘Hak geldi, batıl yok oldu. Şüphesiz batıl, zaten yok olmaya mahkumdur.’”
Siz Kur’an’ın kendi kendini açıklama özelliğini kullanarak, Nisâ suresindeki o muazzam matematiksel ve dilsel kelime sıralamasını incelediğinizde, asırların ezberini bozarsınız. Ayette açıkça geçen “uhsinne” fiilini ve yarısı oranını o dizilim içinde okuduğunuzda, evli kadına veya bekara taşlayarak öldürme diye bir ölüm cezasının dinde olamayacağını ispatlarsınız. Çünkü ölümün yarısı olamaz. Aynı şekilde Nûr suresindeki deriyi ve bedeni koruyan kelimenin anatomik zarafetini o tasarım havuzundan cımbızlarsınız. Arapçada deri anlamına gelen “celd” kelimesiyle çizilen bu sınır; etin kesilmesini, kemiğin kırılmasını yasaklayan muazzam bir tasarımdır. İşte bu ayetleri bütünüyle okumak, asırlardır insanların dayattığı o on sahte cümleyi yerle bir edip, Allah’ın o ayetlerdeki asıl muradı olan o mucizevi 11. cümleyi insanlığın önüne bir kalkan gibi sermektir.
İnsanlar, kurdukları o sığ dünyada herkesi uyuşturduklarını zannederken; karşılarında nazlı bedenini uykudan uyandıran, gece ilmini kuşanıp gündüz sarsılmaz kanıtlarla o 11. cümleyi haykırın birini görünce büyük bir sıkışmışlık yaşarlar. Gece uykuyu bölüp Kitab’ın o derin tasarımlarıyla donanmak, bizzat Allah’ın yardım kalkanını kuşanmaktır. Mesele, bir ilim deryasının içinde ne kadar yalnız kalacağını bilsen de doğru olanı bulup onu yeryüzüne haykırmaktır. Biz şahısları, alimleri veya kendi aklımızı ilahlaştırmıyoruz; biz sadece ve sadece yaratan Rabbin adıyla okuyarak, o sonsuz kelam kombinasyonunun içindeki hakikat desenlerini Furkan süzgecinden geçiriyoruz. Nuh’un gemisine binen o bir avuç azınlık gibi, Allah’ın kusursuz hudutlarına teslim olanlar için nihai zafer kaçınılmaz bir ilahi vaattir.
Bir yanıt yazın