- Giriş: Sektörel Kılıflar ve İlahi Terazi
Modern çağın popüler kültür endüstrisi, dizi ve sinema dünyasında “meslek icabı”, “kariyer” veya “senaryo gereği” adı altında namahrem bedenlerin tensel yakınlaşmasını meşrulaştıran sinsi bir algı yönetmektedir. İnsan zihni, kendi çıkarlarına ve nefsinin azgın meyillerine kılıf uydurmaya her zaman hazırdır. Oysa Kur’an hudutlarında bir eylemin ahlaki ve hukuki niteliği, insanların dönemsel kabullerine veya sektörel sıfatlara göre değil; Allah’ın mutlak ve değişmez terazisinde belirlenir. - Kötülüğün Anatomisi: Harama Götüren Sinsi Adımlar
İnsanoğlu genellikle bir eylemi değerlendirirken sadece onun nihai ve en büyük noktasına odaklanır. Bu sığ bakış açısı yüzünden, ekran önündeki yakınlaşmalar sadece teknik bir terimle sınırlandırılmaya çalışılır. Oysa Kur’an, kötülüğün sadece son noktasına değil, insan nefsini azgınlığa sürükleyen tüm ara basamaklarına, yani hutuvât (adımlar) sistemine daha en başından set çeker:
[İsrâ 32] > “Zinaya yaklaşmayın. Şüphesiz o, bir fuhşiyattır ve kötü bir yoldur.”
[Bakara 168] > “Şeytanın adımlarına uymayın. Çünkü o, sizin için apaçık bir düşmandır.”
Kur’an’ın kendi kendini tefsir etme usulüyle bu iki ayet birlikte okunduğunda hakikat çıplaktır: Ayette “Zina yapmayın” denmemiş, “Zinaya yaklaşmayın” buyrulmuştur. “Rol icabı” denilerek atılan her tensel temas, her yapay yakınlaşma, insan nefsini büyük fuhşiyata doğru meyl ettiren o tehlikeli şeytanî adımların ta kendisidir. - Fıtrattaki Çatlak: Fücur ve Ruhun İlhamı
İnsanın “Bu sadece bir iş” derken bile iç dünyasında, fıtratında hissettiği o ahlaki rahatsızlık ve suçluluk duygusu tesadüfi bir reaksiyon değildir. Allah, insan ruhunu yaratırken ona iyiyi ve kötüyü ayırt edecek fıtri bir radar yerleştirmiştir:
[Şems 8] > “Sonra da ona fücurunu ve takvasını ilham edene.”
İnsan fıtratı temiz kaldığı müddetçe, ilahi sınırlarla tam bir uyum içinde çalışır. Profesyonellik maskesi altında namahrem hudutları çiğnemek, Şems Suresi’nde uyarısı yapılan fücur yani fıtratı yırtma ve ahlaki kaleleri patlatma eylemidir. Sektörel hiçbir gerekçe, ruhun derinliklerinde yaşanan bu fıtri aşınmayı temizleyemez. - Ağır Sözleşmenin (Mîsâqan Ğalîzâ) ve Emanetin İhlali
Kur’an-ı Kerim, insan ilişkilerini ve özellikle evlilik bağını sıradan bir beşeri imza olarak görmez. Onu en üst düzey bağlayıcılığa sahip ilahi bir mühür olarak tanımlar:
[Nisâ 21] > “Onlar sizden mîsâqan ğalîzâ almışlardı.”
Bu ağır sözleşme, bedenleri ve iffeti sadece eşe özel kılar. Gelecekte veya şu anda başkasının helali olan/olacak bir insanın bedenine senaryo gereği dokunmak, bu ağır sözleşmenin kutsiyetini ve mülkiyet sınırlarını çiğnemektir. Kur’an, gerçek müminlerin emanet bilincini bu sadakatle ölçer:
[Mü’minûn 8] > “Onlar ki emanetlerine ve ahitlerine riayet ederler.”
İnsanın bedeni ve iffeti, eşine ve Yaratıcısına olan en büyük emanetidir. Kariyer veya kazanç uğruna bu emaneti pazara sunmak emanete sadakatsizliktir. Bu durum aynı zamanda karşı tarafa, yani eşe veya gelecekteki eşe psikolojik olarak yapılan bir eziyet ve haksızlıktır:
[Ahzâb 58] > “Mümin erkeklere ve mümin kadınlara, hak etmedikleri bir şeyle eziyet edenler, şüphesiz bir iftira ve apaçık bir günah yüklenmişlerdir.”
Sonuç: Değişmez Hudutlar
Neticede; popüler kültürün arkasına gizlenerek masumlaştırılan “rol kültürü”, Kur’an’ın saf ve berrak ayetleri karşısında tamamen ifşa olmuştur. “Zaruret” (ölüm, ağır hastalık, açlık) sınırına girmeyen hiçbir dünyevi kazanç veya kariyer, Allah’ın yasakladığı bir haramı mubah kılamaz [A’râf 33]. Kulun kendi zihninde ürettiği kılıflar, ilahi terazide hükümsüzdür. İlahi hudutlar sabittir ve bu hudutları aşmak insanı özünden uzaklaştıran apaçık bir zulümdür.
[Talâk 1] > “İşte bunlar Allah’ın sınırlarıdır. Kim Allah’ın sınırlarını aşarsa, şüphesiz kendine zulmetmiş olur.”
Bir yanıt yazın