Zorunlu mali yükümlülüklerin ötesinde, kişinin kendi fıtri ve imanî kalitesiyle; kendisi darlıkta, muhtaç ve aç olsa bile elindeki bir lokmayı veya imkanı bir başkası için feda edebilmesini sağlayan “en üst düzey takva, fedakarlık ve kardeşini kendi nefsine tercih etme ahlakı” demektir [Haşr 9, Âl-i İmrân 134].
Bir yanıt yazın