EMÂNÎ
Kişiyi eylemsizliğe, rehavete ve uyuşukluğa iten; vahyin sınırlarını çiğnediği halde “Allah nasıl olsa affeder” diyerek bencilce sığındığı içi boş anlamsız kuruntular ve hayali temenniler bütünüdür.
(Bakara 78)
EMÂNÎ
Kişiyi eylemsizliğe, rehavete ve uyuşukluğa iten; vahyin sınırlarını çiğnediği halde “Allah nasıl olsa affeder” diyerek bencilce sığındığı içi boş anlamsız kuruntular ve hayali temenniler bütünüdür.
(Bakara 78)